Αυτός ο άνεμος

..ακούστε τον -ακούστε τον – ακούστε τον
πως τραγουδάει αυτός ο άνεμος
έτσι τραγούδαγε και για τα συντρόφια του 
μέσα – μέσα – μέσ από τ ‘αντίσκηνο 
του Αη – Στράτη ο Γιάννης Ρίτσος ..

DSC00413

Advertisements

στο λακαριό

DSC09349

» Χαρώ την την παρέα σας 
νά ‘τανε κι άλλη τόση 
κρασί ρακί και τσικουδιά μέχρι να ξημερώσει «

Εδώ και καιρό τα ρακοκάζανα
στο νησί έχουν πάρει φωτιά .
Σε κάθε χωριό σχεδόν μαζεύονται φίλοι του ανθρώπου
που ρακοβγάζει μέσα στον χώρο τού αντίστοιχου λακαριού
που ευωδιάζει με τ ‘αρώματα του .
Έτσι και ψες βράδυ φίλοι του αγαπητού Χρίστου
παραβρέθηκαν εκεί στο Κοντοπούλι Λήμνου στο λακαριό τού Παράσχου
και γεύτηκαν τραγουδώντας το ρακί το κρασί και τα εκλεκτά φαγιά που έφερε ο νοικοκύρης και οι φίλοι του .
Νά μαστε καλά και του χρόνου με υγεία να ανταμώσουμε πάλι . .

DSC09363

DSC09339

DSC09345

Απάνω του !

τού Βασίλη Ρώτα 1889 -1977
– απόσπασμα κειμένου του δημοσιευμένου στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα 26 Οκτωβρίου 1945.

22815556_10213241274419016_5964464027073185067_n

Τον ξέραμε τον πόλεμο .Όχι από τις εφημερίδες . Τον είχαμε γνωρίσει καλά ζώντας τον από το δώδεκα κι εδώθε, όλα αυτά τα δίσεχτα χρόνια ,όλους τους οργισμένους μήνες,
σε Μακεδονικούς κάμπους και Ηπειρώτικα βουνά , 
σε Θρακιώτικα ακρογιάλια και σε μεγαλοπολιτείες της Ευρώπης,
σε λαγκαδιές νεκροσπαρμένες , σε ποτάμια αιματοβαμμένα ,
σε χωριά να τα τρώνε οι πυρκαγιές ,σε πολιτείες να τις χαλάνε
οι μπόμπες , σε έφοδες με τη λόγχη ,σε τάφρους μάχης ,
σε κάστρα αντίστασης ,σε στρατόπεδα αιχμαλωσίας ,σε γιορτάδες νίκης .
Είχαμε γνωρίσει ,είχαμε νιώσει με όλες τις αισθήσεις μας , με τον βρασμό του αιμάτου και το ανατρίχιασμα του τομαριού μας,
με τα χτυποκάρδια από την πάλη και τούς πόνους από τις λαβωματιές, και τους όλμους και τα φλογοβόλα , τ’ασφυξιογόνα και τα τάνκς ,και τα υποβρύχια και τ’ αεροπλάνα και τις τορπίλες και τις ρουκέτες . Είχαμε ιδεί μωροζώντανους ξεκαυκάλωτους να ζυμώνουν με τα ίδια τους τα δάχτυλα τα χυμένα μυαλά τους,
ξεκοιλιασμένους να τρέχουν σκούζοντας ,κρατώντας με τις χούφτες τους τα χυμένα άντερα τους , είχαμε δει άλλους να ξερνάνε τα πλεμόνια τους ,
Γνωρίζαμε τις μαυροφορεμένες χήρες και τα παραπονεμένα ορφανά , τους ζητιάνους ανάπηρους και τους νεόπλουτους μαυραγορίτες και εμπόρους των πολέμων .
Όλα τα γνωρίζαμε κι’ απ’ όσα γνωρίζαμε η φαντασία μας έπλαθε τα όσα φοβερότερα έμελλε να γίνουν .
Κι όμως .Τη θανατίλα του Άρη του χαλαστή ,την εσκέπασε η ζωηρή ελπίδα του αγώνα για λευτεριά .Το σύνθημα όλης της ζωής μας ήταν αισιόδοξο σάλπισμα . Απάνω του !
Ένας είναι ο εχτρός .Απάνω του .Και πάλι και πάλι και πάντα.
Απάνω του .Εμπρός στον αγώνα

εικόνα : ξυλογραφία του Τάσσου δημοσιευμένη στα Ελληνικά Γράμματα 16 .11.1940

Λημνία Γη

DSC05192

*Αφού το φέρουν στην εκκλησία ,το πλάθουν όπως πάντα σε μικρά ψωμάκια ,πάνω στα οποία η σφραγίδα του Μεγάλου Αυθέντη αντικαθιστά τη μορφή της Άρτεμης που άλλοτε το χαρακτήριζε.
Η μεγαλύτερη ποσότητα αυτού του χώματος ,παρασκευασμένου
μ’αυτόν τον τρόπο , στέλνεται στην Κωνσταντινούπολη για τις ανάγκες του σεραγιού 
Οι φλόγες που έβγαιναν από αυτές τις περιοχές έχουν αποκοιμηθεί αλλά δεν έσβησαν .
Ο λόφος του Μόσυχλου είδε τη θάλασσα να καταπίνει τα σιδηρουργεία τού Ηφαίστου και να σβήνει τις φωτιές .
Ένα μεγάλο ακρωτήριο και ένα ολόκληρο νησί εξαφανίστηκαν .
Το Βυζάντιο αφού έγινε πρωτεύουσα του κόσμου ,άλλαξε πολλές φορές αφέντες .
Μόνο η φήμη της Λημνίας γης έμεινε αναλλοίωτη ,από τον καιρό του Φιλοκτήτη μέχρι σήμερα . Η αρχαία λατρεία των Θεών της Λήμνου εξαφανίστηκε , η θρησκεία όμως που την αντικατέστησε συμβιβάστηκε με τις συνήθειες του λαού .
Δέχθηκε ακόμη να καθαγιάσει με τις τελετουργίες της το φάρμακο
για το οποίο , εδώ και τριάντα αιώνες ,ευλογούν τον Θεό .

* CHOISEUL – GOUFFIER ( 1752 – 1817 )  Βασιλικής Τουρπτσόγλου Στεφανίδου 
ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΗΣΟ ΛΗΜΝΟ ( 15ος – 20ος αιώνας ) 

DSC05088