Βενεζουέλα , Όμορφη χώρα εν κινήσει .

Το να ταξιδεύει κανείς είναι σαν να ζει δυο φορές .
Έστω κι εδώ δίπλα ,στην πρεσβεία της Βενεζουέλας 
για να δεις την έκθεση φωτογραφίας 
τού Βενεζουελάνου φωτογράφου John Marguez ,
νιώθεις σαν να κάνεις ξανά το ταξίδι στο μακρινό Καράκας .DSC02454

DSC02459

DSC02453

DSC02458

Advertisements

Μουσική από τα ναζιστικά στρατόπεδα

*Άννα , Εδώ , Ιουδήθ . Άκου ,φεύγω αμέσως . – Όχι , πρέπει ,
τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα . – Πολύ δύσκολα !
* Τρόμος και αθλιότητα τού Τρίτου Ράιχ Η ΕΒΡΑΙΑ τού Μπέρτολτ Μπρέχτ.

DSC02130

Η αίθουσα της χορωδίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
άστραφτει μέσα στο φως .
Και να , που μπαίνουν οι μουσικοί .
Τα λαμπερά φώτα με μιας χάνονται ..( λες να χάθηκε το φως μόνο σε μένα ; )
και κάποιες μικρές φλόγες σαν κεριών που φεγγοβολάν , φωτίζουν τον χώρο .
Oι μουσικοί έρχονται προς την μεριά των θεατών
και παίρνοντας μας από το χέρι ,
κάνουμε το μακρινό ταξίδι , μαζί ,
προς τα ναζιστικά στρατόπεδα τού Άουσβιτς Μπικερνάου ,
τού Νταχάου ,τού Μπούχενβαλντ, της Τρεμπλίνκα ,
τού Μπέρκεν – Μπέλσεν , τού Μάουτχάουζεν , και τόσων άλλων .
Κι εκεί , μέσα στα κολαστήρια , μέσ σε θαλάμους αερίων ,
μέσα σε θαλάμους γεμάτους από κορμιά ανδρών ,γυναικών ,και παιδιών ,μέσα σε θαλάμους , όπου η Ελπίδα των Ανθρώπων παραμένει , ότι το Ναζιστικό τέρας θα έρθει η στιγμή πού θα εξαφανισθεί από προσώπου γης ,
βγαίνουν γλυκιές μελωδίες και ήχοι από τα μουσικά τους όργανα που σε συγκλονίζουν .

Για την ιστορία ,τα ονόματα των μουσικών και που απέδωσαν τα σημερινά παιδιά την μουσική τους ,που έγραψαν στα ναζιστικά στρατόπεδα και που δολοφονήθηκαν , είναι ανάμεσα στα εκατομμύρια ανθρώπων που γνώρισαν το τερατώδες πρόσωπο του φασισμού τα κάτωθι .
Βίκτωρ Ούλμαν ( 1898 -1944 ) και Ίλσε Βέμπερ ( 1903 -1944 )

και τα παιδιά που απέδωσαν τα έργα : 

Βίκυ Στυλιανού ( πιάνο )

Γκουίντο ντε Φλάβιις( σαξόφωνο),

Αναστασία Κότσαλη( τραγούδι), Δημήτρης Τίγκας(βιόλα),Αχιλλέας Τίγκας( νέι)

DSC02135

 

Ο Μικάδο

DSC01749

Ένας Γιαπωνέζος αυτοκράτορας Ο ΜΙΚΑΔΟ 
που με νόμο η τροπολογία διατάζει 
πως κάθε ερωτική συνεύρεση εκτός γάμου επιφέρει τον θάνατο ,
ο Κο Κο ο δήμιος με το γιαπωνέζικο σπαθί του ,
που του δόθηκε για να αφαιρεί κεφάλια από τις θέσεις τους 
και που δεν βλάπτει ούτε μυρμήγκι .
Η γιαπωνεζούλα Γιαμ Γιαμ με το ερωτευμένο αγόρι της,
οι αδερφές και φίλες της ,
η άλλη γιαπωνεζούλα , η Λημνιά.. ,της Αυτοκρατορικής αυλής, η ερωτευμένη με το αγόρι της Γιαμ Γιαμ .
O στρατηγός ,γραμματέας ,υπουργός , διοικητής Ιαπωνικής τραπέζης , με όλα τα αξιώματα δοσμένα σε αυτόν
τον Εναν Τον μοναδικό .. Το απόλυτο Εγώ , Tο γελοίο ,
και οι θεατές της μουσικής θεατρικής παράστασης
σας εγγυώνται ένα πλατύ χαμόγελο σε όλη την διάρκεια της.
Όμορφο το έργο , με έξυπνους διαλόγους ,όμορφες ερμηνείες από τα παιδιά και πολύ γέλιο .
ODaijiN ,που λέει και η Google ..
που σημαίνει στα Γιαπωνέζικα お大事に。στην υγειά σας .
Η
όλος ο κόσμος μια σκηνή που έλεγε και ο παππούς Σαίξπηρ.

DSC01754

στο λακαριό

DSC09349

» Χαρώ την την παρέα σας 
νά ‘τανε κι άλλη τόση 
κρασί ρακί και τσικουδιά μέχρι να ξημερώσει «

Εδώ και καιρό τα ρακοκάζανα
στο νησί έχουν πάρει φωτιά .
Σε κάθε χωριό σχεδόν μαζεύονται φίλοι του ανθρώπου
που ρακοβγάζει μέσα στον χώρο τού αντίστοιχου λακαριού
που ευωδιάζει με τ ‘αρώματα του .
Έτσι και ψες βράδυ φίλοι του αγαπητού Χρίστου
παραβρέθηκαν εκεί στο Κοντοπούλι Λήμνου στο λακαριό τού Παράσχου
και γεύτηκαν τραγουδώντας το ρακί το κρασί και τα εκλεκτά φαγιά που έφερε ο νοικοκύρης και οι φίλοι του .
Νά μαστε καλά και του χρόνου με υγεία να ανταμώσουμε πάλι . .

DSC09363

DSC09339

DSC09345

Απάνω του !

τού Βασίλη Ρώτα 1889 -1977
– απόσπασμα κειμένου του δημοσιευμένου στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα 26 Οκτωβρίου 1945.

22815556_10213241274419016_5964464027073185067_n

Τον ξέραμε τον πόλεμο .Όχι από τις εφημερίδες . Τον είχαμε γνωρίσει καλά ζώντας τον από το δώδεκα κι εδώθε, όλα αυτά τα δίσεχτα χρόνια ,όλους τους οργισμένους μήνες,
σε Μακεδονικούς κάμπους και Ηπειρώτικα βουνά , 
σε Θρακιώτικα ακρογιάλια και σε μεγαλοπολιτείες της Ευρώπης,
σε λαγκαδιές νεκροσπαρμένες , σε ποτάμια αιματοβαμμένα ,
σε χωριά να τα τρώνε οι πυρκαγιές ,σε πολιτείες να τις χαλάνε
οι μπόμπες , σε έφοδες με τη λόγχη ,σε τάφρους μάχης ,
σε κάστρα αντίστασης ,σε στρατόπεδα αιχμαλωσίας ,σε γιορτάδες νίκης .
Είχαμε γνωρίσει ,είχαμε νιώσει με όλες τις αισθήσεις μας , με τον βρασμό του αιμάτου και το ανατρίχιασμα του τομαριού μας,
με τα χτυποκάρδια από την πάλη και τούς πόνους από τις λαβωματιές, και τους όλμους και τα φλογοβόλα , τ’ασφυξιογόνα και τα τάνκς ,και τα υποβρύχια και τ’ αεροπλάνα και τις τορπίλες και τις ρουκέτες . Είχαμε ιδεί μωροζώντανους ξεκαυκάλωτους να ζυμώνουν με τα ίδια τους τα δάχτυλα τα χυμένα μυαλά τους,
ξεκοιλιασμένους να τρέχουν σκούζοντας ,κρατώντας με τις χούφτες τους τα χυμένα άντερα τους , είχαμε δει άλλους να ξερνάνε τα πλεμόνια τους ,
Γνωρίζαμε τις μαυροφορεμένες χήρες και τα παραπονεμένα ορφανά , τους ζητιάνους ανάπηρους και τους νεόπλουτους μαυραγορίτες και εμπόρους των πολέμων .
Όλα τα γνωρίζαμε κι’ απ’ όσα γνωρίζαμε η φαντασία μας έπλαθε τα όσα φοβερότερα έμελλε να γίνουν .
Κι όμως .Τη θανατίλα του Άρη του χαλαστή ,την εσκέπασε η ζωηρή ελπίδα του αγώνα για λευτεριά .Το σύνθημα όλης της ζωής μας ήταν αισιόδοξο σάλπισμα . Απάνω του !
Ένας είναι ο εχτρός .Απάνω του .Και πάλι και πάλι και πάντα.
Απάνω του .Εμπρός στον αγώνα

εικόνα : ξυλογραφία του Τάσσου δημοσιευμένη στα Ελληνικά Γράμματα 16 .11.1940