Τα δάκρυα των παιδιών του δημοτικού σχολείου Ατσικής Λήμνου .

*Σχολειό μου ,λαχτάρα μου μεγάλη .
Πόσες τρομάρες πέρασα 
Να μάθω την αλφαβήτα ! * Ίβο Άντριτς

35285179_10214975884903194_8947618244345200640_n

 Φεύγοντας η σημερινή μέρα τέλειωσε και η αποχαιρετιστήρια γιορτή των παιδιών του δημοτικού και της Έκτης τάξης .

Τα περισσότερα αγόρια και κορίτσια μαζί με τα έξη -εφτά χρόνια
που άφησαν στα θρανία του δημοτικού σχολείου άφησαν για πάντα μαζί με το όμορφο χαμόγελο τους και το τελευταίο τους( ; )δάκρυ στην αίθουσα των εκδηλώσεων και στους διαδρόμους του παιδικού τους σχολείου . Την καινούρια σχολική χρονιά το ταξίδι των γνώσεων τους θα μεγαλώσει . Θα πλεύσει σε καινούριες μεγαλύτερες θάλασσες . Το παιδικό τους όμως καρδιοχτύπι θα το θυμούνται για μια ζωή ,όπως το θυμούνται για πάντα και οι γονείς τους .
Όπως επίσης και τα λόγια που ακούσθηκαν στα σοκάκια του χωριού και πιστέψτε με είναι αληθινά , μόλις χθες από την πιτσιρικαρία του χωριού ,
( – Τι πήρες εσύ ;
Α με τόνο !
– Συ τι πήρες ;
Α
– Εσύ ;
Εγώ πήρα Β !
– Για πες μας και σύ ;
Γω ; Γω πήρα κουλούρα ! )
θα τα θυμούνται για όλη τους την ζωή .

Κοινότητα – Γιάννης Ρίτσος

απόσπασμα :

Όλοι προσμένουν την συγκομιδή τους -τη δική τους ο καθένας – 
για ν ‘ ανταλλάξουνε τα προϊόντα τους , αύριο μεθαύριο ,
ωραίοι μέσα στο φως ,εργατικοί κι ενάρετοι ,
ευτυχισμένοι απ’ τη σεμνότητα της αρετής τους .

DSC08429

 

Άκου – άκου

32231507_10214752437717154_5036452460026134528_n

Η  βαφτιστήρα σου η Σοφία , μου έστειλε δυο λόγια να σου πω .                         

Ακούς . Εκεί που κάθεσαι έχει ησυχία ,και δεν ακούγονται παρά μόνο ήχοι πουλιών   Κάθεσαι στο γρασίδι και το παντελόνι σου λερωμένο με λάσπες της γης που τόσο αγάπησες  ,αναμετρήθηκες μαζί της , και την κατέκτησες ολοκληρωτικά .    Δαγκώνεις  σαν μήλο ένα κρεμμύδι και καυγαδίζεις γλυκά με τις πεταλούδες      ιππεύεις  ένα ταύρο  που ‘ναι ήρεμος , σαν αλογάκι , δεν τρέχεις  –                                      όπως ποτέ δεν έτρεχες  – περπατάς αργά και σταθερά , αναπνέεις βαθιά τον μοσχοβολιστό  αέρα ,ατενίζοντας το άπειρο .  Έρχεσαι που και που και μας μιλάς με μάτια παιχνιδιάρικα , ύστερα δίνουμε τέσσερα φιλιά ‘  και ξαναφεύγεις  για να ξανάρθεις και να ξαναφύγεις   , να  έρθεις και να φύγεις ,  ένας κύκλος που πια δεν έχει αρχή μα ούτε τέλος .