η Ανεμόεσσα όμιλος προστασίας περιβάλλοντος και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς νήσου Λήμνου .

DSC02251

φιλοξενήθηκε στο κτήμα της παλιάς Μητρόπολης
όπου και άνοιξε τις εκδηλώσεις του Αυγούστου
παρουσίαζοντας την δράση της 
στα δέκα χρόνια παρουσίας της στο νησί 
για μια ανάπτυξη που σέβεται τον τόπο τον άνθρωπο και το περιβάλλον .
Μαζί της στην χθεσινή βραδιά και παραγωγοί του νησιού
όπου και έφεραν τα προϊόντα τους που τα πρόσφεραν στον κόσμο
που παραβρέθηκε και απόλαυσε και την μουσική εκδήλωση
που ακολούθησε .
Παραγωγοί που συμμετείχαν :
O Nάσος Καραγιαννάκης , ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Ατσικής ,
ο Μελισσοκομικός Συνεταιρισμός Λήμνου ,
ο Παλαίστρος με τους παραδοσιακούς καβουρμάδες του,
ο Λασκαρίδης , ο Λαντούρης Σταύρος ,
το κτήμα Χατζηγεωργίου , το κτήμα Παγώνια ,
το Aegean Organics με τα αιθέρια έλαια του και τα βότανα
και ο Σαρικλής με τα παξιμάδια του . Ακόμα συμμετείχε η οινοποιεία Σαββογλου Τσιβόλα (βιολογικά κρασια) και η Ένωση διέθεσε κρασιά για το κέρασμα των επισκεπτών .

DSC02257

DSC02265DSC02262

DSC02281

 

 

 

 

 

Advertisements

το φίλεμα

19884479_10212365874854574_8559925461954015565_n

Μετά την λειτουργία του παπά 
έρχεται το φίλεμα από τους χωριανούς .
Ρακί , μελίχλωρο τυράκι που ευωδιάζει φτιαγμένο με πολύ κόπο
κλωσάγγουρα και πολλά άλλα καλούδια .
Και όπως έλεγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στον Αειπλάνητο ,
Εκεί έχω ωραία κηπάρια και καταγίνομαι να καλιεργώ …
Να σε ιδούμε καμιά μέρα …
Θα σε φιλέψω σαρακοστιανό φαΐ από ζερζαβάτι ,
όλο από το χέρι μου καλλιεργημένο και μαγερεμένο .

19894774_10212365860814223_7957070072217743901_n

19894648_10212365867974402_6438709026008635454_n

Θέρος – Έρως

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
ο άγιος των Ελληνικών γραμμάτων
 
 
Ήτο ήδη δεκαεπταέτης κι εφαίνετο
να είναι είκοσιν ετών ,
εν υπερακμή ρώμης και καλλονής ,
ομοία με την πρωτομαγιάν ,
το κορύφωμα τούτο της ανοίξεως ,
την έτοιμην να παραδώση τα σκήπτρα
εις το αδυσώπητον και δρεπανοφόρων Θέρος – Έρος

ταξίδι με τον κυρ Αλέξανδρο

18813545_10211961142056507_5585605917559882939_n

Αργά το βράδυ του Σαββάτου τέλειωσε μια όμορφη εκδήλωση
όπου η κ . Γεωργία Φαρίνου -Μαλαματάρη
της Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών
μαζί με τέσσερα νεαρά παιδιά από διάφορα πανεπιστήμια της χώρας , μας πήραν από το χέρι και με την βαρκούλα…
τού κυρ Αλέξανδρου , ταξιδέψαμε μέχρι την Σκιάθο
και την Αθήνα διαβαίνοντας καπηλειά , μαγειριά ,
κυράδες ,μεγαλοκυράδες .δημαρχαίους ,και βουλευτάδες,
Στον γυρισμό κι ενώ έχοντας γευθεί… σφαχτά της σούβλας
λαδόπιττες ,πιλάφια ,με μπόλικο ρακίον από στέμφυλα
ο δέσποτας της πόλης απένεμε τιμητική διάκριση
στην κ. Φαρίνου -Μαλαματάρη .

DSC00032 DSC00034

18835519_10211961168857177_3808710641654380786_n

 

 

Μνήμη η αρχή του μέλλοντος .

Μην βγάλετε εισιτήριο
είναι δώρο εκ μέρους μου !

Μνήμη η αρχή του μέλλοντος .
Στην μνήμη του παιδικού μου φίλου
Γιάννη , – τού Κουρούπη – , στον Άλκη στην Σοφία .

DSC09802

Το πρωί αποφάσισα να επισκεφθώ το πλινθοκεραμοποιείο
του Τσαλαπάτα
Σε οποιαδήποτε γωνιά του τετραγωνικού συγκροτήματος των Παλαιών και να βαδίσεις η μνήμη έρχεται σφοδρή , με τις εικόνες των παιδικών φίλων . Παραγκομαχαλάς η αυλή του εργοστασίου ,
στους πρόποδες του Κάστρου, που τώρα εδώ και κάμποσα χρόνια έγινε πάρκο που μέσα του υπάρχει νηπιαγωγείο .
Το εργοστάσιο που έγινε τώρα πια Μουσείο το έχω
ξαναεπισκεφθεί και άλλες φορές δίχως να το έχω φωτογραφίσει
και έτσι η σημερινή επίσκεψη έγινε για να αποτυπώσω φωτογραφικά κάποια από τα εκθέματα του .
Τριγυρίζοντας τους χώρους του και ενώ κάποια στιγμή
βρίσκομαι στην οροφή του φούρνου , βλέπω να καταφτάνει μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων -ανδρών και γυναικών- με έναν
ξεναγό και να μπαίνουν μέσα στον χώρο τού φούρνο.
Σε λίγα λεπτά ξαναβλέπω τον ξεναγό ,ένα παλικάρι περίπου τριάντα ετών , να έρχεται προς το μέρος που βρισκόμουνα ανεβαίνοντας μία από τις σιδερένιες σκάλες που οδηγούν στην οροφή λέγοντας .
– Δε μου λέτε κύριε τι κάνετε εδώ ;
Τι θέλετε να κάνω , του απαντώ , βλέπω το εργοστάσιο .
– Καλά με ξαναλέει ,πως μπήκατε εδώ , εισιτήριο βγάλατε ,έχετε ;
Α α νεαρέ μου , του κάνω , έχω μπει δω μέσα ,εδώ και πενήντα πέντε χρόνια πριν , μαζί με τους φίλους μου .
Εδώ μεγάλωσα , εδώ με φώναζε η Θεία μου η Γεωργία και μ’έστελνε στο δισκοπωλείο του Παλούκα
όπου κι έπαιρνα τα δισκάκια των 45 στροφών με τα λαϊκά τραγούδια τους στις δυό πλευρές τους.
Δω πέρα με φώναζε η Νταρντανογύναικα η κυρά Παναγιώτα,
λέγοντας μου ‘ πήγαινε να μου πάρεις δυό πακέτα Δέκα μούναρο!
Όπως στο λέω , όχι 10 νούμερο αλλά μούναρο !
Εδώ οδήγησα το πρώτο μηχανάκι Φλορέτα που μου έδωσε ο αγαπημένος μου Θείος Γιάννης ,ένα παιδί που το χαμόγελο του δεν έχει σβήσει , βρίσκεται σε κάθε γωνιά της πόλης .
Αυτός μου πρωτοκαθάρισε τα αίματα από τα γόνατα , από την βουτιά που ακολούθησε με το μηχανάκι του , λέγοντας μου ,
έτσι θα γίνεις παλικάρι Θυμιάκο .
Δω και ο άλλος Θείος μου , ο Μήτσος , που μ’ είχε μαζί του
για κάμποσο καιρό , στη διπλανή οικογενειακή βιοτεχνία του Γιώργου Χρηστομάνου και Γιάννη Μήτα με τσιμεντόπλακες
και που στα διαλείμματα από την εργασία μας μου έλεγε . Πήγαινε να φέρεις λεμονάδες και πορτοκαλάδες παγωμένες,
ΕΨΑ Θύμιο , να δροσιστούμε .
-Κάποιον κύριο Βασίλη Μουστάκα τον γνωρίζεται με ξαναλέει το παλικάρι .
Σκέφτομαι για λίγο και του απαντώ πως γνωρίζω ένα Γιάννη Μουστάκα και τον Άλκη που είχανε και μια αδελφή . Είμαστε παιδικοί φίλοι . Μαζί μεγαλώσαμε ,δω πέρα σκαρφαλώναμε στους λόφους με τα χώματα .
– Μητέρα μου είναι η Σοφία ! λέει ο νεαρός .
Κι αμέσως έρχεται η εικόνα ενός μικρού δωματίου και της κυρά Ελένης να κουνά την αιωρούμενη κούνια που ήταν πιασμένη από τον ένα τοίχο στον αντικριστό , τον μικρό Άλκη .
Κι εμείς , ο Γιάννης η Σοφία ,σε μια γωνιά του δωματίου να κοιτάμε τις εικόνες από το φωτορομάντζο που ήταν στο σπίτι .
Κι ενώ έχοντας την εικόνα της κρεμαστής κούνιας στον νου
τον ακούω να μου λέει .
Μην πάτε να βγάλετε εισιτήριο κύριε Θύμιο .
Δώρο εκ μέρους μου !18765717_10211906286805160_5968355587867836585_n18699691_10211906308125693_4496624931606097_o 18739012_10211906300845511_4199775306591065621_o

18768287_10211906295245371_2342092133770573751_o

18664473_10211906180802510_1160352366839000229_n

Στη γειτονιά των ονείρων το Μουσείο της πόλης του Βόλου

DSC09497

Στους δρόμους της παιδικής μας γειτονιάς
μαζεύτηκαν οι μνήμες .
Πάνω στα τείχη του Κάστρου η παραγκούλα του ραφτάδικου
όπου έγινε το πρώτο παλτουδάκι .
Εδώ το κρύψιμο της μαθητικής σάκας ανάμεσα στα τείχη
και η απόδραση στους δρόμους της πόλης με το ποδήλατο.
Εδώ το παιχνίδι με τους χωμάτινους βόλους από το κοκκινόχωμα του Τσαλαπάτα που τους ψήναμε στον καυτό ήλιο το καλοκαίρι .
Το παιχνίδι με γεμάτες τις τσέπες και τις χούφτες καρύδια ,
και της δωδεκάδας .
Εδώ ο κατήφορος κι ανήφορος της Μητροπολίτου Γρηγορίου
όπου ακούγονταν η στεντόρεια φωνή των πραματευτάδων .
Εδώ ο μαστιχάς με την αρωματική του μαστίχα που στην έδινε τυλιγμένη στο χαρτάκι .
Εδώ οι φωνές του γανωτή ,του παπλωματά , και του γύφτου
με την αρκούδα και την τσίτα του .
Εδώ ο νυχτερινός ουρανός που φωτίζονταν από τ ‘αερόστατα μας .
Πάνω στα μεντένια του Κάστρου ο λαβωμένος Άλκης από το βέλος που έριξε με το τόξο του ο φίλος του .
Να και τα παιδιά που σκαρφαλώνουν κρυφά στα κάρα
σκίζοντας τα τσουβάλια με την σταφίδα .
Μόνο εδώ … , στα πιο όμορφα παιδικά μας χρόνια θα μπορούσε να γίνει το Μουσείο της πόλης μας .DSC09529