Το τραγούδι τού νάι

 12486018_999871540084440_1976682121627151736_o
Άκου το νάι πως παραπονιέται , το νάι το γλυκό ,
θρηνεί την εξορία από τον τόπο του :
(( με ξερίζωσαν από τον καλαμιώνα ,
ο θρήνος μου φέρνει δάκρυα σε άντρες και γυναίκες ))
Νάι , νάι , γλυκύ .
Νάζι
Αύρα ,ουρανός
Νάι ,νάι .
Το Ναι το ήμερον , το ταπεινόν , το πράον , το
Ναι το φιλάνθρωπον .
Δυο στιγμές διαφέρει από το Ναι ,όπου είπεν
ο Χριστός .
απόσπασμα : o ξεπεσμένος δερβίσης ,   του Θοδωρή Γκόνη
η φωτογραφία  του Στρατή Μουφλουζέλλη
από την Λέσβο

Αη Στράτης 1935

11537613_10204177163855475_3064406790148796663_o

κείμενο – φωτογραφία Γιάννη Γκαλιούρη 

Ένας κύριος κάθεται στην άκρη της προβλήτας του λιμανιού και αγναντεύει στη θάλασσα τον ήλιο που βασιλεύει . Πιο κει ένα παιδί παρατηρεί με περιέργεια αυτή τη σιλουέτα, γιατί δεν κατάγεται από τον τόπο του. Ο κύριος αντιλαμβάνεται το παιδί και του γνέφει για να κάτσει δίπλα του. Και οι δυο γενιές μαζί απολαμβάνουν τη μαγεία του δειλινού. Μόλις ο ήλιος βυθίστηκε στα φιλόξενα νερά του Αιγαίου, γυρίζει ο κύριος προς το παιδί και του λέει : «Εμείς παιδί μου ήρθαμε στον τόπο σας γιατί αγωνιζόμαστε για να δείτε εσείς τον ήλιο να ανατέλλει πιο λαμπρός και πιο δίκαιος»…..το παιδί ήταν ο πατέρας μου και ο κύριος ο Κώστας Βάρναλης. Kαλημέρα και καλό…..σοφό Σαββατοκύριακο σε όλους !!!

Μediterranean

Μέρες τώρα τριγυρίζω στη θάλασσα
Στις φωτογραφίες δείχνει το απέραντο γαλάζιο τ ‘ουρανού
Δε φαίνεται η μαυρίλα του
Ούτε το αίμα αθώων παιδιών που χύνεται
Και την κοκκινίζει
Πρέπει να οργιστείς να βγάλεις δυνατή κραυγή
Από τα σπλάχνα σου
Που να διαπεράσει και σκορπίσει
Στο απέραντο χάος ομπρέλες και πετσέτες με λάδια
Για να φανεί το αίμα της σφαγής