ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΚΑΙ ΛΗΜΝΟΣ

Ποιος χορεύει ,ποιος σαλτά
ποιος φορά κοντά βρακιά
ποιος μωρέ τα κατουρά .    (της Μαρίας Βαγιάκου)

στή φωτογραφία από δεξιά:Iωάννης Ψαρράς-Μαρία Βαγιάκου-Σταύρος Τραγάρας-Θεόδωρος Μπελίτσος- Γιώργος Τσιμουρής-Αριστείδης Τσοτρούδης.
Πριν μια βδομάδα ήμουν στην Λήμνο όπου και πέρασα την καθαρά Δευτέρα και το Πάσχα
στο χωριό της συζύγου μου την Ατσική.
Παραμονή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ ΚΕΡΑΥΝΟΥ Αγ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ -και ΗΡΑΚΛΗ ΑΤΣΙΚΗΣ
όπου η τοπική ομάδα της Ατσικής ο ΗΡΑΚΛΗΣ γιόρταζε τον τίτλο του πρωταθλητή.
Συζητήσεις για την ατμόσφαιρα που θα υπάρχει στο γήπεδο όπου και θα γινότανε ο αγώνας
και τα πανό που θα έφτιαχναν.
Να φτιάξουμε και ένα πανό στα Τούρκικα! με τους Τούρκους παίζουμε!
Για την ιστορία ευτυχώς πανό στα Τούρκικα δεν έγινε ο αγώνας όμως διακόπηκε
στο πρώτο ημίχρονο με επίθεση στον διαιτητή του αγώνα από ποδοσφαιριστή του ΚΕΡΑΥΝΟΥ Αγ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
και ενώ η ομάδα του κέρδιζε με 1-0 ! διότι του έδειξε κόκκινη κάρτα.
Η Ατσική όμως δεν έχει μόνο ποδοσφαιρική ομάδα η οποία αγωνιστικά είναι και πολύ καλή και στέφτηκε άξια
πρωταθλήτρια Λήμνου, έχει και έναν εξαιρετικό Σύλλογο Ατσικιωτών Λήμνου όπου ψυχή αυτού του Συλλόγου είναι ένας
εξαιρετικός άνθρωπος και ιατρός ο Σταύρος Τραγάρας.
Και ο σύλλογος αυτός διοργάνωσε μια εκδήλωση μνήμης και ιστορίας στην ΑΘΗΝΑ στο ξενοδοχείο Στράτος Βασιλικός
στις 11 Μαΐου το απόγευμα με θέμα τους Μικρασιάτες της Λήμνου και τον ξεριζωμό τους.
Γιατί έγινε αυτή η εκδήλωση; Γιατί τους χλευάσαμε …αδιαφορήσαμε…τους ζηλέψαμε…ζούσαν μαζί μας και δεν τους καταλάβαμε…
Γιατί η ιστορία κάθε πρόσφυγα είναι ένα ΈΠΟΣ. Γιατί οι Λήμνιοι είχανε σχέσεις με Μικρά Ασία ,ταξίδευαν σ’ αυτήν.
Γιατί εξήντα στρατιώτες πενηνταοκτώ Λήμνιοι και δυο ΑηΣτρατήτες με το τάγμα της Λήμνου έπεσαν νεκροί στη μάχη του Σκρα……
Διότι ξεριζώθηκαν από της Εστίες τους και ήρθανε στη Λήμνο 4.500 Μικρασιάτες και έφυγαν 1.500 Οθωμανοί ……
Στην εκδήλωση αποδόθηκε στο τέλος της βραδιάς τιμητική πλακέτα και απόδοση τιμής στην Μικρασιάτισσα Μάνα
στον επιζώντα της Μικρασιατικής καταστροφής Ελευθέριο Πατεράκη ο οποίος με την μητέρα του και τα τέσσερα αδέρφια του έφτασε στην ΛΗΜΝΟ
από το Ρείς -Ντερέ της Μικράς Ασίας έχοντας χάσει έναν αδερφό και τον πατέρα του.
Μίλησαν :Για τους Λημνιούς που πηγαίναν για εργασία στην Μικρασία ο συγγραφέας ιστορικός Θεόδωρος Μπελίτσος,
για τον διχασμό στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα μεταξύ Βασιλέα και Βενιζέλου σχετικά με την εκστρατεία στη Μικρά Ασία
στο πλευρό της ΑΝΤΑΤ (συμμαχία) ο Αριστείδης Τσοτρούδης οδοντίατρος συγγραφέας,
η φιλόλογος Μαρία Βαγιάκου συγγραφέας έφερε θύμησες από την κυρά Βενέτα την Μικρασιάτισα της Ατσικής
ο καθηγητής στο Πάντειο Γιώργος Τσιμουρής μας έδωσε Μουσικές μνήμες και όχι μόνο ,Μικρασιατών από τον Αγιο Δημήτρη
και ο Κουταλιανός ποιητής Ιωάννης Ψαρράς μίλησε για την ηδονική νοσταλγία της θλίψης.
Ποίηση απήγγειλαν ο Νίκος Χείλαρης ιατρός πνευμονολόγος και η Ελένη Μισετζή πολιτικός επιστήμων.
Τελειώνοντας θα ήθελα και εγώ να παραθέσω ένα απόσπασμα για τους <<Οθωμανούς.. της Ελλάδας >>με τα λόγια της Έλλης Αλεξίου.
Η βρύση του Μπραήμ -μπαμπα.
Χρόνος δεν είχε περάσει από τότε,που ξέσπασε στον τόπο η διαταγή να σηκωθούν οι Τούρκοι να περάσουν στην Τουρκία,
κ’οι Ρωμιοί πάλι από κει να περάσουν δώθε. Στην αρχή -αρχή κανένας δεν μπορούσε να το πιστέψη,
ούτε να το χωνέψη ένα τέτοιο πράμα.
Οι εφημερίδες γράφανε και ξαναγράφανε τα καθέκαστα με μεγάλα χτυπητά γράμματα και τις διάβαζαν Τούρκοι και Ρωμιοί μαζί,
μαζεμένοι δω και κει ,σε γωνιές δρόμων και σε καφενεία. Μα οι εφημερίδες γράφουν ό,’τι θέλουν!..
Γίνονται τέτοια πράματα; Γίνεται να ξεσηκώσεις ολόκληρο λαό,να τον βγάλης από το σπίτι του ,να τον ξεριζώσης από τον τόπο του ;
Τί’ ναι, κανένα μπαούλο,να το πάρης και να το μετατοπίσης; Ξεχωρίζεις,λέγανε,το λάδι από το νερό΄
μα το γάλα από το νερό δέν ξεχωρίζει’ γιατί με τόσα χρόνια συμβίωσης είχανε μπερδευτή συναμεταξύ τους με λογής δεσμούς,
εμπόρια ,αγοραπωλησίες ,φιλίες ,ήτανε σα δυό φυτά διαφορετικά που τα σπέρνεις στην ίδια γλάστρα ,και,μ’όλο που νιώθουνε
νάναι ξένα,όμως περιπλέκουνε κάτω απο τη γής οι ρίζες τους και πάνω απο το χώμα τα κλαδιά τους,
και άμα τραβήξης να ξεριζώσης τόνα, ακλουθά και τ’άλλο.
Τύχαινε να σου ψιθυρίσουν στ’αφτί ακόμα και το πώς η τάδε Τουρκοπούλα αγαπάει τον τάδε Ρωμιό.
Ο Μπραήμ-μπαμπας δέν έδειχνε πως σκοπεύει να φύγη.Ούτε ξεπουλούσε ούτε βιαζότανε.
Κάθε που έφταναν τα τούρκικα καράβια και γέμιζαν λαό,κατέβαινε και αυτός στο λιμάνι,μαζί με τους Ρωμιούς,
και παρακολουθούσε σα θεατής.Σαν να μην ήτανε δική του τούτη η υπόθεση.
Τούτη όμως η υπόθεση είχε διορίες και οι διορίες τελειώνανε σήμερα-αύριο.
Τότες πιά ο Μπραήμ -μπαμπας σηκώθηκε και πήγε στο Μητροπολίτη.Εκεί είχε κρεμάσει τις ελπίδες του ,
κ’ήτανε ήσυχος.Σά δω πιά κι αποδώ πώς δέ γίνεται τίποτα-έτσι θα τόπε πεί από μέσα του-,θα χριστιανέψω.
-Εγώ ,εφέντη μου, είπε στο Μητροπολίτη,δέν μπορώ να φύγω, δέ θέλω να φύγω!Γίνομαι,καλύτερα,χριστιανός.
-Καταλαβαίνω ,τούπε κι ο Μητροπολίτης,μόνο πού μας έχει απαγορευτή να εκχριστιανίζωμε τούς ανταλλάξιμους.
Τί νά σου κάμω; Ήρθε κι άλλος ένας μέ τόν ίδιο σκοπό.
-Τούρκικα δέν ξέρω.Είμαι γέρος ολομόναχος-η χανούμη μου δέ λογαριάζεται πιά,ένα κουβάρι είναι στην άκρη του καναπέ.
Πού να πάω;Είδες του λόγου σου ,εφέντη μου,κανέναν άνθρωπο να πιάσουνε να τού ξεριζώσουνε την καρδιά του
κ’ύστερα να τού πούνε σήκω περπάτα; Έτσι πασκίζουνε νά μού το κάμουνε.
Τήν τελευταία μέρα ,ο Μπραήμ -μπαμπας δέν είχε πιά τη δύναμη να κρατηθή’ καλά είχε βαστάξει ως τήν ώρα,
μα τώρα πιά είχε αφήσει λεύτερη τήν καρδιά του.
Βγήκε στούς δρόμους κ’ έκλαιγε φωναχτά σά μωρό παιδί -είχε ξεχειλίσει.Έπαιρνε στή σειρά τα μαγαζιά,
και ρώταγε έναν-έναν τούς Ρωμιούς ,καί ζητούσε κλαίοντας μιάν απόκριση :
-Έχεις ,αδέρφι ,κανένα παράπονο από λόγου μου; Σού ‘καμα κανένα κακό;
-Τί κακό να κάμης ,μπέη μου;Εσύ ήσουνα ένας άγιος στόν τόπο…
Καί πάλι ξαναρώταγε παρακάτω:
-Μήπως ,αφεντικά ,έβλαψα κανένα σας χωρίς να τό καταλάβω;Δίχως να τό θέλω ;
Τί να τού πούν; ..
-Αφού δέν έχομε έχθρητα συναμεταξύ μας,αφού σάς θέλομε και μάς θέλετε ,γιατί δέν κάνετε χαρτί να στείλετε ,
να μείνω το ελάχιστο εγώ στόν τόπο,που είμαι γέρος ,και δεν έχω που να πάω;
Εμείς δέν έχομε τό ελεύθερο να ξεθάβουμε τόν άνθρωπό μας ,δέν το επιτρέπει η θρησκεία μας ,
σάν ελόγου σας , γιά νά παίρναμε μαζί μας τού λιγόχρονου τά κόκκαλα! ..
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s