Γιακώπ

Είναι μια βδομάδα που μας φέρανε μιαν ομάδα καινούργιους για να γιομίσουν τα <<κενά>>
που μας άνοιξαν η αρώστια και οι οβίδες.                
Μέσα σ’αυτούς που μας ήρθαν είναι ένας Εβραίος,
και ένας δικός μας από την Μεραρχία Σερρών.
Ο Εβραίος είναι ένας ταπεινός και πειθαρχικός τύπος μολοταύτα,
ολοπρόθυμος για τις πιο δύσκολες υπηρεσίες.
Και όμως δεν μπορώ να τον συμπαθήσω , δέν μπορώ.
Είναι κάτι άνθρωποι ζωηρά απωθητικοί.
Ότι και να κάνεις,όσα και να λογικευτείς δεν μπορείς να τους δεχτείς,
να σιμοχνωτίσεις μαζί τους.                                                                               
Γι’ αυτό,χωρίς να μπορώ να ξηγήσω το γιατί,
σχεδόν με χαρά μου τ’ακουσα πως χτές που τόνε στείλανε μαζί με κάτι άλλους
αγγαρεία συσσιτίου,
ένας απο τους συντρόφους του , ο Γιωργαλάς (αχ! θα σου πώ γι’αυτόν )τόν έσπασε στο ξύλο.
Ο Γιωργαλάς το λοιπόν δεν ήτανε παρά ο συμπυκνωτής της κοινής και αξήγητης αυτής αντιπάθειας.
Τόν έπιασε ξαφνικά απο την επωμίδα ,
εκεί μέσα στη λαγκαδιά πούναι το πυρομάχι τού μαγειρειού.
Τόν έπιασε με τα τέσσερα δάχτυλα τ’αριστερού του χεριού
(το μικρό του δαχτυλάκι είναι κομμένο
σύρριζααπόένατορπίλιστοψαρεμα                                                                                                                                                     -Μπρέ Γιακώπ,του λέει βάζοντας το τριχωτό μούτρο του
κάτω από τη σουβλερή μύτη τΌβραίου.
Μπρέ Γιακώπ, γιατί μπρέ καρφώσατε το Χριστό μας
και τον πιλατέψατε σαν νάτανε κανένας του σκοινιού και του παλουκιού; Ε;                                                                                                                                                   
 Ο Γιακόπ ,που τον μύρισαν οι κρασίλες από το στόμα του Γιωργαλά,
κατάλαβε πούχε να κάνει μ’ένα μεθυσμένον.
Πολεμούσε λοιπόν να ξεφύγει κάνοντας πως ξεκαρδίζεται στα γέλια
μετούτοτοτοχωρατό.                                                                                                                                                                          ιάχαχαχα,ιάχαχαχα,ιάχαχαχα…                                                                                                                                                    Όμως  ο Γιωργαλάς δεν αστιεύεται καθόλου.
Τόνε τραντάζει άλλη μια φορά σαν πέταυρο
 και τα φουσκωτά μάτια του μπαίνουν ίσια μέσα στις  καφετιές χάντρες του Οβραίου.  
-Δέν έχει <<ιάχαχα>>,γιαχουντή ! Πές μου γιατί τόνε σταυρώσατε , μωρέ .το Χριστό μας;
Ε; Γιατί; Τί σας έκαμε μωρέ τσιφούτη;
-Εγώ … εγώ δεν τόνε σταύρωσα ,λέει ο Γιακώπ,
και τρέμει  χειροπόδαρα. Μην ακούς τέτοια παραμύθια…
Ο Γιωργαλάς γίνεται πια έξω φρενώ.
Οι χοχλοί τω ματιών του πάνε να πέσουν απο ιερήν οργή,
τα μουστάκια του κουνιούνται
σαν τα κεντίδια του αχινού.
-Πα-ρα-μύ-θια ; Παραμύθια ,μωρέ , είναι αυτά ,που τα γράφει το Βαγγέλιο;
 Ε; Παραμύθια ,μωρέ αμύρωτε ,είναι το Βαγγέλιο; Γιούδα;
Και σου τόνε στρώνει χάμου,του τινάζει ένα διαβολοστύλιαρο
και τόνε κάνει τ’αλατιού.  
ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒHΛΗΣ  Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s