ΠΟΙΗΜΑ

ΓΙΟΒΑΝ  ΝΤΟΥΤΣΙΤΣ

(1871-1943)

ΣΕΡΒΙΑ

Έχασα μές’ στή  χλαλοή

φρεγάτες και συντρόφους.

Τί ώρα είναι στο σύμπαν;

Ξημερώματα η σκοτεινιάζει;


Πόσο βαθιά στον  δρόμο τούτο

Θέ μου, πόσο βαθιά η άβυσσος!

Ενέδρα με βασιλική τη λάμψη

Χρυσό ποτήρι με φαρμάκι.


Μεθυσμένος με τούς ήλιους σου

με τη λαμπρότητα τών κάμπων τ’ ουρανού,

πού να τήν ξέρω την παγίδα σου,Ίσκιε,

τά βάθη τών φρικτών σου φυλακών.


Κι όταν μού φανερώθηκε το ρέμα

πού όλοι οί ήλιοι βυθιστήκαν,

στή θάλασσα τής σιωπής σου

σάν τη βροχή έσταζε η νύχτα.

μετάφραση  Ισμήνη Ραντούλοβιτς-Δημήτρης Κοσμόπουλος

ΑΙΜΟΣ

Ανθολογία Βαλκανικής ποίησης

Εκδόσεις οι φίλοι του περιοδικού Αντί.


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s