Α Ν Ε Μ Ο Ε Σ Σ Α

ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ

ANEMOEΣΣA — Fri, 27 Jan 2012 22:09:36 +0000

την μνήμη του ολοκαυτώματος των Ελλήνων Εβραίων
μου την θύμησε η Σ ο φ ί α .

Ένας μεγάλος Εβραίος ποιητής ο Γιόζεφ Ελιγιά που γεννήθηκε
στα Γιάννενα 1901 -και πέθανε το 1932 μετάφρασε στα Ελληνικά το
μεγαλειώδες ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ

Στήν Ιερή μνήμη
των εκατομμυρίων θυμάτων
που μόνο τους έγκλημα στάθηκε
η Εβραϊκή φυλή και θρησκεία .

Και σ’ όσους αγωνίζονται κι άξια πεθαίνουν,
σ ‘όποια φυλή κι αν ανήκουν ,όπου κι αν μένουν
και σ ‘όποια πίστη κι αν είναι δοσμένοι .

Κι ήρθες ω Μούσα ξελογιάστρα ,αθώα κι αγνή
Στ’ ωραίο μεθύσι του Καημού και της Ιδέας
Με της Ελλάδας τη μελίρρυτη φωνή
Και με τη φλογερή ψυχή της Ιουδαίας .

ΓΙΟΖΕΦ ΕΛΙΓΙΑ
Ο Ελιγιά γεννήθηκε από γονείς μικροαστούς.
Ήταν μοναχογιός και μικρός ορφάνεψε από πατέρα.
Μεγάλωσε με τη φροντίδα της μητέρας του και γι’αυτό
της δείχνει στα έργα του μιάν εξαιρετική λατρεία
Δάσκαλος στην Εβραϊκή κοινότητα ,,έρχεται σε ρήξη με
το περιβάλλον των Ιωαννίνων που τον στενοχωρεί.
Οι αρχηγοί της της Εβραϊκής κοινότητας δέν αναγνωρίζουν
τα προσόντα του .
Στο τέλος του 1922 αποφασίζει να εγκατασταθεί οριστικά στην Αθήνα
μαζί με την μητέρα του .Πουλάει το πατρικό του σπίτι
και κόβει κάθε δεσμό με τη γενέτειρα του .
Οι φίλοι του : ο Βάρναλης .ο Δάφνης .ο Μαλακάσης ,τον αποκαλούν ποιητή.
Το καλοκαίρι του 1927 πεθύμησε τα Γιάννενα και έκαμε ένα ταξίδι ως εκεί.
Όλοι τότε ανεγνώρισαν την αξία του και η υποδοχή που του κάνανε έσβυσε
τις παλιές θλιβερές αναμνήσεις .
Κατόπιν αποφάσισε και πήρε δίπλωμα από το Γαλλικό Ινστιτούτο των Αθηνών
και το 1930 τοποθετείτε στο Κιλκίς σαν καθηγητής της Γαλλικής.
Δέχτηκε την θέση με την ελπίδα πως γρήγορα θα κατόρθωνε να μετατεθή
στη Θεσσαλονίκη όπου και κατέβαινε συχνά για να δεί τους φίλους του
όπου και τους παρακαλούσε να ενεργήσουν για την μετάθεση του.
Ό καημός αυτός της μετάθεσης του κοντά στους φίλους του στην Θεσσαλονίκη
τον οδήγησε τελικά στον τάφο.
Στις 15 Ιουλίου κατέβηκε άρρωστος στην Αθήνα με πυρετό και κοιλιακό τύφο.
Στις 29 Ιουλίου 1931 πέθανε .

Α Σ Μ Α Γ’
Κεφάλαιο Β’ 8-17

Νά η φωνίτσα τού καλού μου !
Νάτος ,έρχεται πηλάλα
Πάνω από βουνά καί ράχες
Κι ‘ από τούς λοφίσκους πέρα

Μοιάζει με ζαρκαδάκι
Μέ το γυιό της ελαφίνας .
Νάτος στάθηκε από πίσω
Πίσω από τη μάντρα μας
Βιγλίζει από τό παράθυρο
Σπιθοβολούν τά μάτια του
Πίσω από τά καφάσια

Μιλεί ο καλός μου καί μού λέει :
Γιά σήκω φιλενάδα μου ,
Σήκω έβγα μορφονιά μου

Γιατί ο χειμός εδιάβηκε
Φύγανε οι καταιγίδες
Φύγανε πιά …

Τά λουλούδια φυτρώσανε
Στή γής και στά λειβάδια .
Ήλθε ο καιρός τών τραγουδιών .
Καί νά ,η φωνή τού τρυγονιού
Γροικιέται στά λημέρια μας

Νά , τής συκιάς ο νέος καρπός
Ροδόσκασε, κοκκινιστός
Καί τής αγράμπελης ο ανθός
Μοσκοβολάει στά πλάτια .

Γιά σήκω φιλενάδα μου
Σήκω έβγα ,μορφονιά μου!
Άχ περιστέρα μ’ στό γκρεμό
Τού βράχου όπου στέκεσαι
Τό προσωπάκι δείξε μου
Ν’ ακούσω τή φωνή σου .
Τ ‘ είν’ η φωνίτσα σου γλυκειά
Κι ‘ωραίο τό προσωπό σου.

Τίς αλεπούδες πιάστες μας ,
Άχ τά μικρά αλεπούδια
Πού μάς χαλούν τ ‘ αμπέλια μας ,
Τ ‘αμπέλι τό ανθισμένο ! :

O καλός μου είναι δικός μου
Κι ‘ εγώ είμαι τού καλού μου
Τού τσομπάνου πού βοσκάει
Μέσα στ’ άγρια ρόδα .

Όταν ο μπάτης απαλοφυσήξη …
Καί πλέξουν οι σκιές ολόγυρα μαγνάδι ,
Σάν τό τρελό ζαρκάδι ,
Καί σάν τίς ελαφίνας τό παιδί
Ψηλά από τίς ραχούλες τρέξε κι ‘έλα
Ψηλά από τίς ραχούλες πού χωρίζουν μας .

έκδοσεις Μπαρμπουνάκη

Θεσσαλονίκη 1965

μνήμη

ANEMOEΣΣA — Wed, 25 Jan 2012 09:28:01 +0000

νεαρός 14 – 15; ετών ,περπατούσα
σ’ ένα μικρό δρόμο της γειτονιάς μου
πίσω από το παντοπωλείο του Κόφα στην συνοικία Παλιά
όπου για μια στιγμή μου λέει κάποιος στοπ !περίμενε .
Αμέσως βλέπω μια γυναίκα να βγαίνει από μια αποθήκη
κρατώντας στα χέρια κάτι και να στρίβει στην γωνιά.
Κατόπιν ένας γεμάτος κύριος να βγαίνει από την ίδια αποθήκη
να τον πλησιάζουν δυο άνθρωποι
να τον πυροβολούν να τον σκοτώνουν και να φεύγουν τρέχοντας !
Μένοντας έκπληκτος και με ορθάνοιχτο στόμα
ακούω μια φωνή να μου λέει, Μπορείς να φύγεις!
Εκεί είδα τον Αγγελόπουλο για πρώτη φορά ,πίσω από τη μηχανή γυρίσματος.
Αυτό το περιστατικό μου έμεινε για πάντα στην μνήμη ,
και πολύ αργότερα βλέποντας την σκηνή
της δολοφονίας του μαυραγορίτη στον Θίασο ,
στην οθόνη του κινηματογράφου , αγάπησα τόν Θόδωρο .

Τι να γράψω αδερφέ ;

ANEMOEΣΣA — Tue, 24 Jan 2012 23:45:24 +0000

Να γράψω για τον χαμό του Θόδωρου ;
τι να γράψω αδερφέ ;
όποιος δέν γνωρίζει τον Αγγελόπουλο
δέν γνωρίζει την πατρίδα του μωρέ
έκλεισε το βλέμμα του για πάντα .

Ποιος θα ρίχνει φως στο σκοτάδι τώρα πια;
σώπα για λίγο
άκου τον γλυκό λυπημένο ήχο
που κάνουν οι καμπάνες για πρώτη φορά
εκεί στην Φλώρινα ψηλά.

ο Βρετανός φωτογράφος Bert Hardy και οι στρατιωτικές επεμβάσεις των Αγγλοαμερικάνων

ANEMOEΣΣA — Mon, 23 Jan 2012 14:01:08 +0000

Κοιτώντας τις φωτογραφίες από την επέμβαση των Αγγλοαμερικάνων
στην χώρα μας μετά την απελευθέρωση από τούς Ναζί
του Βρετανού πολεμικού φωτορεπόρτερ Bert Hardy
που είδα στο blog ,Κόκκινος Φάκελος
έψαξα να βρω ποιος ήταν τελικά αυτός ο φωτογράφος.
Στην αναζήτηση μου είδα ότι ήταν προσωπικός φωτογράφος του
Λόρδου Louis Mountbatten ο οποίος ήταν ανώτατος συμμαχικός διοικητής
και ένα από τα αγαπημένα παιδιά του Sir Churchill .
Του Λόρδου Louis Mountbatten από την μοναρχική οικογένεια του Buckingham Palace,
του οποίου η αδερφή παντρεύτηκε τόν γιό πρίγκιπα Ανδρέα , του Γουλιέλμου Φερδινάνδου Αδόλφου η Γεωργίου Α! (τού βασιλιά της Ελλάδας ντε..)
ο οποίος δολοφονήθηκε στην Θεσσαλονίκη από τον αναρχικό Αλέξανδρο Σχινά .που λέγετε ότι κατάγονταν από τον Βόλο.
Ο καλός μας λοιπόν αυτός φωτογράφος το δεξί φωτογραφικό χέρι της αποικιοκρατικής Μεγάλης Βρετανίας και του
Λόρδου Louis Mountbatten ,μετά την επέμβαση των Αγγλοαμερικάνων στην πατρίδα μας, που λέτε να πήγε…
Στην Κορέα όπου και τράβηξε και εκεί φωτογραφίες από την επέμβαση των Αγγλοαμερικάνων και όχι μόνο(συμμετείχαν και ελληνικές δυνάμεις ).
Και μετά το εκεί μακελειό που λέτε να πήγε !!
Στην Ινδονησία όπου ανατράπηκε ο πρόεδρος Sukarno και σφαγιάσθηκαν 600.000 πολίτες
από τον δικτάτορα στρατηγό Suharto .
Τον τρόμο και τον φόβο στα μάτια των πολιτών από τον δικτάτορα Suharto τόν είδα προσωπικά
το 1974 έχοντας πάει στην Τζακάρτα της Ινδονησίας.
Τα εγκλήματα και τις επεμβάσεις της μοναρχικής και δημοκρατικής δύσης και ΤΟΤΕ και ΤΩΡΑ
σε όλες τις γωνιές της γης θέλω να πιστεύω πως τις βλέπετε όλοι.
ακολουθούν φωτογραφίες του. πηγή : corbis images

Ελλάδα.

αιχμάλωτοι αντάρτες σε όχημα

Ο στρατηγός Βαντζής με τον στρατηγό Βαν Φλιτ και τον Βρετανό ομόλογό του

ΚΟΡΕΑ .

Το αίμα της αγάπης .

ANEMOEΣΣA — Sat, 21 Jan 2012 12:48:59 +0000

Ποιος έχει χείλη να το πει ,του Λάμπη το τραγούδι ,
Του Λάμπη το τραγούδι ,Λαμπράκη μου ,
Του Λάμπη το τραγούδι ,παιδάκι μου ,
Ψυχή ,ψυχή και δάκρυ μου .

<<Τώρα αρχίζω το χορό .>>
<<Ναι ,ρίξτον ,μπάρμπα-Τάκη ,κι εγώ είμαι εδώ ,σε καμαρώνω >>

Ρίχνει ένα βήμα ,δυό βήματα , σκύβει βαθιά πρός τα μπρός ,
ακουμπάει το χέρι στη γη ,σηκώνεται ,βάζει το χέρι στο μέτωπο :
<> απαντά ο χορευτής.
<<Και τώρα έχω να σου πω μια ιστορία παλιά ,πολύ παλιά του τόπου μας >>.

Ο χορευτής και οι θεατές έστησαν κουβέντα.
Ο χορευτής με τις κινήσεις του ,και οι θεατές με τα χειροκροτήματα.
Σε λίγες στιγμές είχε επέλθει πλήρης συνεννόηση μεταξύ τους.
Μια συνεννόηση που είναι απαραίτητη ,για να μη μείνει αιωρούμενο
το μήνυμα του χορού ,αλλά να κάνει τόπο στις ψυχές.
Τέτοιες εισαγωγές,φυσικά , είναι επινοήσεις μόνο των βιρτουόζων .
Πάει ,πείστηκε ,σιγουρεύτηκε πλήρως ο χορευτής ότι το μήνυμα
θα ‘βρισκε ανοιχτές τις πόρτες τις ψυχής .
Κι άρχισε το χορό . Έριχνε τρία βήματα ,γύριζε ξανά ,
στριφογύριζε στον τόπο , χούγιαζε …νάτες και οι πλαγιές του Πλατοβουνίου,
το Σέλωμα ,η Λεφτοκαριά ,το Σοπότι ,με το δροσερό χορτάρι τους ,
τα κοπάδια ,τα γρέκια ,τις καλύβες ,τα κουδούνια ,τα μαντρόσκυλα ,
τους γκρεμούς ,τους κινδύνους .
Ένα τοπίο άγριο ,σημαδεμένο από τη σκληρή προσπάθεια για επιβίωση.

Ανδρέας Ζαρμπαλάς
(απόσπασμα) : To αίμα της αγάπης
εκδόσεις ΡΟΕΣ

για τούς Χαλυβουργούς της Μαγνησίας . δικαίωμα μου…

ANEMOEΣΣA — Tue, 17 Jan 2012 15:28:08 +0000

Δέν θέλουνε να απεργήσουν .
Δικαίωμα τους .

Δέν γουστάρουν βρε αδερφέ να δείξουν αλληλεγγύη
στους συναδέλφους τους στον Ασπρόπυργο .
Δικαίωμα τους .

Θέλησαν να υπογράψουν εκ περιτροπή
5ωρη εργασία στο εργοστάσιο για τέσσερις μήνες
Δικαίωμα τους .

Έχουνε εκλεγμένους στην διοίκηση του σωματείου τους
ανθρώπους υποταγμένους και φοβισμένους σαν τον εαυτό τους.
Δικαίωμα τους .

Υπάκουσαν στις εντολές τής διοίκησης του εργοστασίου
να βρίσκονται από τα άγρια μεσάνυχτα
χτυπώντας την κάρτα παρουσίας (να πάρουν το μεροκάματο ,δύσκολοι καιροί )
στην πύλη του εργοστασίου ,μέχρι την επόμενη μέρα ,παρέα μέ τρείς κλούβες μάτ
να μην περάσει ο αλληλέγγυος εχθρός και καταλάβει το εργοστάσιο .
Τραγελαφικό ,παρανοϊκό !
αλλά Δικαίωμα τους .

Στον τρίτο μήνα τώρα συνάδελφοι τους ,στον ίδιο κλάδο ,
στην ίδια εταιρία ,στον ίδιο εργοδότη ,στον Ασπρόπυργο ,
Αντιστέκονται μεγαλειωδώς σε απολύσεις , 5ωρα ,και εκ περιτροπή εργασίας,
και δέν έχουνε βγάλει μια ανακοίνωση συμπαράστασης ,
δέν κάνανε έτσι για τα στραβά μάτια βρε αδερφέ που λένε ,μια τρίωρη στάση ,
όπως κάνουνε σε πάμπολλες περιπτώσεις η γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ .
και πάλι όμως Δικαίωμα τους .

Να μου επιτρέψετε όμως και μένα
να τους αποκαλέσω με τα πιο ήπια λόγια
που μου έρχονται στα χείλη.
Σηκώστε το κεφάλι μωρέ ! ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ !
δικαίωμα μου .

πράγματα και θαύματα …spreads ! cds ! hedge funds !PSI !

ANEMOEΣΣA — Sun, 15 Jan 2012 23:49:52 +0000

oι άνθρωποι αλέθουν με το στόμα τους στούς καφενέδες εκατομμύρια

έγιναν σκλάβοι τών αριθμών , δίχως μ’αυτό να γίνουν πλουσιότεροι

αλλά ούτε και σοφότεροι .

Ivo Andric το Γεφύρι του Δρίνου

Μ Ο Ν Α -Ζ Υ Γ Α – Δ Ι Κ Α ΤΟΥΣ

Ό,τι και να πεις, μαθαίνουμε πράγματα και θαύματα με αφορμή την κρίση χρέους και το χάλι της Ελλάδας. Στους δρόμους και στα καφενεία τρέχει η πολιτική οικονομία, που πριν λίγο καιρό η γνώση της ήταν προνόμιο των οικονομολόγων και των κερδοσκόπων. Μάθαμε τι είναι τα spreads, τι είναι τα SDS, τι είναι τα hedge funds, τι είναι το PSI. Ποιος στη χάρη μας εν ολίγοις και να το θυμηθείτε ότι έπεται συνέχεια.

Μάθαμε όμως και πώς δουλεύει το σύστημα έτσι που οι κερδισμένοι να μη χάνουν ποτέ και να είναι πάντα κερδισμένοι. Και οι χαμένοι να μην κερδίζουν ποτέ και να είναι πάντα χαμένοι. Έχουμε, λοιπόν, και λέμε: Οι τράπεζες, οι γερμανικές πρώτες-πρώτες, αφού έβγαλαν ό,τι έβγαλαν από τα ελληνικά ομόλογα, τα ξεφορτώθηκαν σε χαμηλές τιμές. Και τα αγόρασαν διάφορα επιθετικά hedge funds. Απορία: Πώς τους ήρθε και φορτώθηκαν σκοτωμένα χαρτιά;

Απάντηση εγκύρων εφημερίδων του εξωτερικού: Τους ήρθε γιατί προσδοκούν ότι δεν θα υπάρξει κούρεμα μέχρι τον Μάρτιο. Κι αν η προσδοκία τους επαληθευτεί -και θα κάνουν φυσικά ό,τι μπορούν για να επαληθευτεί-, τότε θα πληρωθούν στην ονομαστική αξία τους! Θα αποκομίσουν τεράστια κέρδη, δηλαδή, σε χρόνο μηδέν. Γιατί η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να δανειστεί και η Ευρώπη να τη δανείσει πάλι με δυσβάσταχτους όρους για να εξυπηρετήσει το χρέος της, να χρυσώσει δηλαδή τους κερδοσκόπους.

Κι αν η Ελλάδα δεν δανειστεί και η Ευρώπη δεν δανείσει; Πάλι δεν έχουν κανένα λόγο ανησυχίας. Εφόσον δεν καταβάλουμε τα δέοντα, πάμε για πιστωτικό επεισόδιο (άλλος όρος που μάθαμε οι αδαείς τελευταία..), άρα ενεργοποιούνται τα ασφάλιστρα κινδύνου (SDS), άρα χαρά στον που τα έχει και τα κατέχει – τα SDS. Και ποιος τα έχει και τα κατέχει; Μα οι τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια και πάλι – εδώ είναι που λέμε ότι έχουν και τα γένια, και τα χτένια.

Αν συνυπολογίσουμε ότι από την εκκρεμότητα με το PSI και τη γενικότερη ανασφάλεια στην Ευρωζώνη κερδισμένη χοντρά είναι η Γερμανία, στην οποία καταφεύγουν όσα κεφάλαια αναζητούν ασφάλεια (με επιτόκιο 0,01 δανείστηκε προχτές το Βερολίνο) καταλαβαίνουμε πού έχουμε μπλέξει. Σε ένα πάρτι κέρδους και κερδισμένων όπου τα έξοδα για το φαγοπότι πληρώνουμε εμείς. Στην υγειά μας…

τού Θανάση Καρτερού

εφημερίδα ΑΥΓΗ 13 Ιανουαρίου 2012

(C p a m Δ a ! ) ο ρατσισμός , ο φασισμός , και το μίσος ,μόλυνε τούς δρόμους της πόλης Вевчански …..

ANEMOEΣΣA — Sun, 15 Jan 2012 16:24:21 +0000

C p a m Δ a

και όμως ,σε ένα υπέροχο Βαλκανικό καρναβάλι που γίνεται κάθε χρόνο στην γειτονιά μας
στην πόλη Vencani .εισχώρησε το μίσος με την μορφή της Κου κλουξ κλαν ( Ku Klux Klan)
και ο διασυρμός της Ελλάδας από μυαλά γεμάτα μίσος για την χώρα μας
που δίνουνε τροφή για αντιπαράθεση και μίσος ,στους αντίστοιχους ρατσιστές της πατρίδας μας.

η ελπίδα όμως υπάρχει , με την άντίδραση πολιτών στα όσα συνέβησαν και την καταγγελία σε ενέργειες που σπέρνουν το μίσος.

η αντίδραση σε όσα έγιναν σε σχόλια εδώ.

Ξεκόλα ρε σύντροφε , χαμογέλα !

ANEMOEΣΣA — Thu, 12 Jan 2012 11:46:29 +0000

Η αλληλεγγύη στους αγώνες και στον πόνο του εργαζόμενου
στον εργάτη που εδώ και τρεις μήνες παλεύει
ενάντια στους καρχαρίες του κεφαλαίου
δέν είναι προτέρημα ούτε του ΚΚΕ,ούτε τού ΣΥΡΙΖΑ,ούτε της ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ,
ούτε των αναρχικών.
Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο συμβάλει όπως μπορεί,
είτε μεμονωμένα είτε συλλογικά για να λήξη νικηφόρα
ο ένδοξος αγώνας των Χαλυβουργών του Ασπρόπυργου
που εδώ και τρεις μήνες είναι δίχως μεροκάματο, και παλεύουν
ενάντια στις απολύσεις , στην καθιέρωση τού 5ωρου και την μείωση του μεροκάματο τους,
στον αγώνα των εργαζόμενων σε όποια γωνιά της Ελλάδας γίνετε.
Το να βλέπεις με μισό μάτι τον διπλανό σου σύντροφο
που βρίσκετε με την παρουσία του στην πύλη του εργοστασίου
γιατί δέν ανήκει ,δέν ψηφίζει το κόμμα που υποστηρίζεις εσύ
δέν βοηθάει στον νικηφόρο αγώνα των χαλυβουργών .
Οι εργάτες δέν ενδιαφέρονται αν ψηφίζεις ΚΚΕ – Σύριζα -η Ανταρσία.
Καλά κάνεις και ψηφίζεις εκεί που πιστεύεις.
Καλά κάνεις και κουνάς την σημαία σου .
Καλά κάνεις και κρατάς το πανό σου .
Δώσε όμως σύντροφε το χέρι σου στον διπλανό σου να γίνει γροθιά.
Δώσε το χαμόγελο σου και την καρδιά σου στον διπλανό σου
για ν’ ανέβει ο ήλιος πιο ψηλά και να ζεστάνει .

Ο μεγάλος Ιvo Andric με το ΓΕΦΥΡΙ ΤΟΥ ΔΡΙΝΟΥ κερδίζει τόν Άγγλο συγγραφέα του Άρχοντα των δαχτυλιδιών John Tolkien.

ANEMOEΣΣA — Mon, 09 Jan 2012 20:50:39 +0000

Ένα έγγραφο Guardian
που βρέθηκε μετά από 50 χρόνια σε βιβλιοθήκη της Στοκχόλμης
δείχνει την επιτροπή που απένεμε το Νόμπελ λογοτεχνίας εκείνης της χρονιάς 1961
να απορίπτη σαν φτωχό το έργο τού Βρετανού συγγραφέα John Tolkien ,
τον πιο γνωστό συγγραφέα σήμερα της υψηλής φαντασίας με τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών ,
και να δίνει το βραβείο λογοτεχνίας στόν Ι v o A n d r i c για το έργο του ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΟΥ ΔΡΙΝΟΥ
και για τον οποίο είπε ,πώς με το επικό έργο του αντλεί θέματα από την ιστορία της περιοχής του
,όπου και απεικονίζει το ανθρώπινο πεπρωμένο .

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΟΥ ΔΡΙΝΟΥ

Τόσο πολλές αλλαγές και τόσο μεγάλες, σε τόσο σύντομο χρόνο ,
ανατάραξαν την πόλη ως τα θεμέλια.
Για το γεφύρι τούτο του Δρίνου οι αλλαγές ήταν μοιραίες. Όπως είδαμε ,το κόψιμο της σιδηροδρομικής γραμμής του Σαράγιεβου
νέκρωσε όλες τις επαφές του με τη Δύση και τώρα διαμιάς κόπηκαν και οι σχέσεις του με την Ανατολή
που το έστησε όρθιο και που μέχρι χθες ήταν εδώ ,μισοκοιμισμένη και λαβωμένη ,
αλλά παρούσα και πραγματική , όπως ο ουρανός κι η γη .
Και να που η Ανατολή χάθηκε κι αυτή σαν αερικό και τώρα πια το γεφύρι
δένει μονάχα τα δυο κομμάτια της πόλης κι εκείνα τα χωριουδάκια ,
καμιά εικοσαριά όλα κι όλα ,από τη μια και την άλλη πλευρά του Δρίνου.
Το μεγάλο πέτρινο γεφύρι έγινε με την έμπνευση και την ευλάβεια του βεζίρη
από το χωριό Σοκόλοβιτσι και θα’πρεπε να ενώνει ,σαν ένας από τους συνδετικούς κρίκους   της αυτοκρατορίας ,
τα δύο άκρα της και ν’αλαφραίνει <<στ’όνομα του Θεού >>το πέρασμα από τη Δύση στην Ανατολή κι αντίστροφα.
αιώνες κράτησε γερά και ξεπέρασε όλες τις αναποδιές χωρίς να πάθει το παραμικρό
κι υπηρέτησε πιστά την αποστολή του ,αλλά οι ανθρώπινες ανάγκες άλλαξαν
και τα πράγματα στον κόσμο πήραν άλλους δρόμους.
Το γεφύρι προδόθηκε από την ίδια την αποστολή του. Με το μέγεθός του ,τη στερεότητα και την ομορφιά του ,
στρατοί και στρατοί θα μπορούσαν να διαβαίνουν από πάνω του
και καραβάνια πολλά για αιώνες να περνούν απ’αυτό ,
αλλά να που το παντοτινό κι απρόβλεπτο παιχνίδι της μοίρας των ανθρώπων
έκανε το τάμα του βεζίρη να βρεθεί ξαφνικά παραμερισμένο
και με τρόπο παράδοξο να μείνει έξω από τη ζωή των ανθρώπων.
Παρ’ όλ’ αυτά , ο ρόλος του γεφυριού δεν ερχόταν σε αντίθεση με την πάντα νεανική παρουσία του
και τις γιγάντιες αλλά αρμονικές γραμμές του.
Ήταν εκεί όπως το είχε δει ο βεζίρης με τα μάτια της ψυχής του και με κλειστά τα βλέφαρά του
κι όπως το έστησε ο αρχιμάστοράς του :δυνατό ,όμορφο, παντοτινό ,
πέρα κι έξω απ’ όλα όσα άλλαξαν γύρω του.
Χρειαζόταν καιρός και χρειαζόταν και κόπος πολύς για να καταλάβουν οι άνθρωποι της πόλης
αυτό που ειπώθηκε εδώ σε μερικές αράδες ,
αυτό δηλαδή που πραγματικά έγινε μέσα σε λίγους μήνες .
Ακόμα και στα όνειρα , τα σύνορα δεν αλλάζουν τόσο γρήγορα κι ούτε φεύγουν και πάνε τόσο μακριά .
Όλα όσα ήταν αποκοιμισμένα στην ψυχή των ανθρώπων ,πανάρχαια σαν τούτο το γεφύρι
κι άφωνα κι ακίνητα σαν κι αυτό , τώρα ζωντάνεψαν ξαφνικά
κι άρχισαν να μπαίνουν στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου και στου καθενός τη μοίρα.
Οι πρώτες καλοκαιρινές μέρες του 1913 ήταν βροχερές και χλιαρές.
Πάνω στην Πύλη ,βαρύθυμοι μουσουλμάνοι της πολιτείας ,άνθρωποι περασμένης ηλικίας ,
περνούν τις μέρες τους παρέες παρέες ,με κάποιο νεότερο ανάμεσα τους
που τους διαβάζει εφημερίδα και τους εξηγεί διάφορες άγνωστες εκφράσεις ,
παράξενα ονόματα και γεωγραφικούς όρους .
Καπνίζουν ήσυχα και κοιτάζουν μπροστά τους ασάλευτοι ,
δίχως να μπορούν να κρύψουν την ανησυχία και την αναστάτωσή τους.
Κρύβοντας τη συγκίνηση σκύβουν πάνω στο χάρτη όπου σημειώνεται το μοίρασμα της   βαλκανικής χερσονήσου .
Κοιτάνε το χαρτί , αλλά τίποτα δε βλέπουν σ’ αυτές τις σπασμένες γραμμές ,
τα ξέρουν όμως και τα καταλαβαίνουν όλα , γιατί κουβαλάνε μέσα τους τη δική τους γεωγραφία
κι έχουν στο αίμα τους τη δική τους αίσθηση του κόσμου.

-Σε ποιόν πάνε τα Σκόπια ; ρωτάει ένας γεροντάκος, τάχα αδιάφορα το νεαρό που διαβάζει .
- Στή Σερβία
–Ο χ !

-Η Σαλονίκη τίνος είναι ;
– Ελληνική .
-Οχ ! Οχ !

- Και η Ανδριανούπολη ; ρωτάει άλλος σιγανά .
- Βουλγαρική νομίζω
– Οχ ! Οχ! Οχ!

( απόσπασμα )